Vrijheid begint met duidelijke grenzen.
In het filmpje zie je mij galopperen met Karita, terwijl Smurf los meeloopt in het weiland. Smurf kiest ervoor om een stuk mee te galopperen en gaat daarna weer rustig stappen, terwijl ik met Karita door galoppeer.
Veel mensen zullen dit zien als twee paarden die veel vrijheid krijgen.
Ik zie iets anders; ik zie twee paarden die precies weten wat er van ze verwacht wordt. Karita weet dat haar taak bij mij ligt en niet bij Smurf. Smurf heeft de vrijheid om haar eigen keuze te maken, zonder dat het onrust oplevert.
Voor mij is dat geen toeval.
Karita kochten we als driejarige en heb ik zelf opgeleid. Smurf is hier geboren en vanaf dag één door mij opgevoed. Vanaf het begin hebben ze duidelijke grenzen gekregen. Niet door hard of streng te zijn, maar door consequent te zijn. Daardoor hoef ik nu juist nog maar weinig te corrigeren.
Steeds vaker valt het mij op op social media dat alles vanuit de keuze van het dier moet gebeuren. Alles moet zacht, lief en uit volledige vrijheid.
Begrijp me niet verkeerd: ik ben helemaal vóór vrijheid. Maar voor mij begint vrijheid niet met alles toelaten.
Vrijheid begint met duidelijkheid. Pas als een paard weet wat wel en niet de bedoeling is, kun je het ook echt vrijheid geven. Dan ontstaat rust, vertrouwen en veiligheid. Voor het paard én voor de mens.
Hoe kijken jullie hiernaar?
