Sta je rustig de stallen te mesten, gaat onze Toos ineens voor de deur in de aanvalsmodus. Hmm… toch maar even gauw om het hoekje kijken voordat ze “iets” te pakken heeft.
En wat zit daar? Dit prachtige steenuiltje. 🦉
Ik zag meteen dat er iets niet goed was. Over het ene oog zat een witte waas en in het andere oog was bloed te zien.
Je eerste instinct is natuurlijk: helpen. Maar bij een wild dier betekent helpen soms juist dat je eerst rust bewaart. Geen onnodige prikkels, niet opjagen en zo min mogelijk extra stress veroorzaken. Die energie kan het lichaam namelijk veel beter gebruiken voor herstel.
Dus rustig de tijd genomen en voorzichtig geprobeerd hem te pakken. Na een minuut of tien liet hij dat toe.
Daarna hebben we de dierenambulance gebeld en is dit kleine uiltje opgehaald voor de zorg die hij nodig heeft. 🤎
Eigenlijk laat deze ontmoeting heel mooi zien waar natuurlijke ondersteuning voor mij om draait: goed kijken, goed luisteren en vooral vanuit rust werken.
Want zodra er spanning of paniek ontstaat, komt er ruis op de lijn. Signalen worden minder duidelijk en vertrouwen maakt plaats voor onrust.
Soms bereik je daarom meer door niet harder je best te doen, maar juist een stapje terug te doen. Ruimte geven, observeren en van daaruit vertrouwen opbouwen.
Want vanuit rust en vertrouwen kun je uiteindelijk veel duurzamer bouwen. 😊🌿